خانمانـسوز بود آتـش آهـی گاهـی
      ناله‌ای میشکند پشت سپاهی گاهی

  گر مقـدّر بشود سـلک سـلاطین پویـد
      سالک بی خـبر خفـته براهــی گاهی

  قصه یوسف و آن قوم چه خوش پنـدی بود
      به عزیزی رسد افتـاده به چاهی گاهی

  هستی‌ام سوختی از یک نظر ای اختر عشق
     آتـش افروز شود برق نگـاهی گاهی

   روشنی بخش از آنم که بسوزم چون شمع
       رو سپیدی بود از بخت سیاهی گاهی

   عجبی نیـست اگر مونس یار است رقـیب
         بنشیند بر ِ گل
، هرزه گیـاهی گاهی

   چشـم گریـان مرا دیدی و لبخـند زدی
        دل برقصد به بر از شوق گنـاهی گاهی

   اشک در چشـم
، فریبـنده‌ترت میـبینـم
       در دل موج ببـین صورت ماهی گاهی

   زرد رویـی نبـود عیـب
، مرانم از کوی
     جلـوه بر قریه دهد
، خرمن کاهی گاهی

   دارم امیّـد که با گریه دلـت نرم کنـم
      بهرطوفانزده
، سنگی است پناهی گاهی

                                               معینی کرمانشاهی

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 13 دی 1388    | توسط: مریم حلم زاده    | طبقه بندی: شعر،     | نظرات()