به نام ان كه هستی نام از او یافت

خدایا! در غم ودرد شخصی می سوختم .توآن چنان در دردها و غمهای زجردیدگان ومحرومان و دل شكستگان غرقم كردی كه دردها وغمهای شخصی را فراموش كردم . تو مرا با زجر و شكنجه ی همه ی محرومین ومظلومین تاریخ اشنا كردی .. از این راه تو علی را به من شناساندی .. تو مرا با حسین آشنا كردی .. تو دردها و غمهای زینب را  بر دلم گذاشتی ... تو مرا با تاریخ در آمیختی ومن خود را در تاریخ فراموش كردم ..باازلیت وابدیت یكی شدم و از این نعمت بزرگ تو را شكر میكنم !

نوشته ی بالا قسمتی از مناجات ونیایش های شهید بزرگوار مصطفی چمران بود كه خدای او را با خوبان درگاهش محشور فرماید ...

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 24 آذر 1388    | توسط: مریم حلم زاده    | طبقه بندی: مذهبی،     | نظرات()