هزار جهد بكردم كه سر عشق بپوشم

نبود برسرِ آتش مُیسرم كه نجوشم

 

به‌هوش بودم از اول كه دل به‌كس نسپارم

شمایل تو بدیدم، نه صبر ماند و نه هوشم

 

حكایتی ز دهانت به‌گوش جان من آمد

دگر نصیحت مردم حکایت‌ست به‌گوشم

 

مگر تو روی بپوشی و فتنه باز نشانی

كه من قرار ندارم كه دیده از تو بپوشم

 

من رمیده دل آن به كه در سماع نیایم

كه گر بپای در آیم، بدر برند به‌دوشم

 

بیا به‌صلح من امروز در کنار من امشب

كه دیده خواب نكرده‌ست از انتظار تو دوشم

 

مرا به‌هیچ بدادی و من هنوز بر آنم

كه از وجود تو مویی به‌عالمی نفروشم

 

به‌زخم خورده حكایت كنم ز دست جراحت

كه تندرست ملامت كند، چو من بخروشم

 

مرا مگوی كه سعدی، طریق عشق رها كن

سخن چه فایده گفتن، چو پند می‏ننیوشم؟

 

به‌راه بادیه رفتن به از نشستن باطل

وگر مراد نیابم، بقدر وسع بكوشم

 

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 26 آذر 1388    | توسط: مریم حلم زاده    | طبقه بندی: شعر،     | نظرات()